همان همیشگی
یک توافقِ نصفه‌نیمه

همان همیشگی آمریکا و ایران: یک تهدیدِ بزرگ در تلویزیون‌های جهانی، بعد از یک واکنشِ کوبنده در خبرگزاری‌های داخلی، بعد از یک میانجیِ خسته در نروژ یا عمان و در نهایت، یک توافقِ نصفه‌نیمه که بیشتر شبیه به یک «آتش‌بسِ موقت برای اینکه هر دو طرف بتوانند کمی نفس بکشند و برای دورِ بعدیِ نمایش، لباس‌هایشان را اتو کنند» است.

 

تب تند جهان کنترلی با توییت، یک سمت میز و نوشیدن چای دیشلمه در سمت دیگر زورآزمایی جدیدی است.

 

و دنیا در تماشای این نمایشِ بی‌انتها که در آن، هر «جنگ» فقط مقدمه‌ای برای یک «مذاکره»، و هر «مذاکره» تنها فرصتی برای ظرفیت‌سنجی «جنگِ بعدی» است.

ثبت ديدگاه