چند روز پیش از شبکه تماس گرفتند که قرار است برای راهپیمایی ۲۲ بهمن به ایران اعزام شوم اما پیش از اعزام باید در جلسه فوق العاده توسط سردبیر توجیه شوم.
سردبیر نیم ساعت صحبت کرد و گفت: نکند ساندیس‌شان را بخوری که نمک‌گیر می‌شوی و آن وقت باید گزارشت مطابق مذاق آن‌ها باشد. تو خبرنگاری و حقیقت خط قرمز توست! البته منظورش حقیقتی بود که شبکه بپسندد و منافع آمریکا به خطر نیفتد.
گزارشم را بعد از اینکه نزدیک بود زیر دست و پا له شوم در مسیر نوشتم و برای سردبیر ارسال کردم:
در این چند سال که در حوزه خبرنگاری مشغولم همیشه تجمعات ایران برایم راز آلود و مبهم بود. نمی‌دانستم این تصاویر آرشیو سال‌های قبل است یا درخت اما وقتی آمدم تازه حقیقت دستگیرم شد، هوش مصنوعی بود. بعد با خودم فکر کردم که هوش مصنوعی هنوز به فضای حقیقی راه پیدا نکرده! آن موقع بود که فهمیدم این افراد را از لبنان و یمن وارد کرده‌اند وگرنه مردم ایران که غالباً سلطنت طلب هستند.
از شب ۲۲ بهمن دلم شور افتاده بود. فردا کار مهمی به عهده‌ام بود و من دل نگران بودم. وقتی به میدان آزادی رفتم تقریبا هیچ کس برای راهپیمایی نیامده بود. حتی تا ساعت ۵ صبح هم صبر کردم و فهمیدم که چهل سال است جمهوری اسلامی آمار غلط به مردم می‌دهد وگرنه باید کسی تا آن ساعت به تجمع می‌آمد؛ پس فقط شبکه ما در حقایق دست نمی‌برد!
حوالی ۸ صبح داشت چشم‌هایم گرم می‌شد که آمدن مردم و صدای شعارهایشان خواب از سرم پراند. امان از آدم بی‌موقع!
پیرزن و پیرمرد و زن بچه هم آمده بودند. این که آدم صبح روز تعطیل زابراه شود و با زن و بچه توی این سرما بیاید باید یک دلیلی داشته باشد؛ فکر کنم به خاطر موکب‌های خوراکی باشد وگرنه کدام آدمی در این گرانی پای عقاید و آرمان می‌ایستد؟ با خودم گفتم یادم باشد حتما برای تجمع مونیخ پیشنهاد خوراکی بدهم تا مردم گرسنه به راهپیمایی نروند و توان شعار داشته باشند. البته اینکه در یک کشور دیگر تجمع برگزار شود تا نظام یک کشور دیگر ساقط شود با عقل من جور در نمی‌آمد تا اینکه فهمیدم هم خون بودن آلمانی‌ها و ایرانی‌ها و ریشه آریایی‌شان نمی‌تواند بی‌تاثیر باشد.
یک‌باره دیدم از جایی دود بلند می‌شود. فکر کردم پرچم آمریکا و اسرائیل است اما دیدم مجسمه بعل را به آتش کشیده‌اند. با خودم فکر کردم حالا دیگر ترامپ چه کسی را بپرستد؟
حوالی ظهر شده بود و از زمین آدم می‌جوشید. گفتم حتما آن تکنیک میرباقری در مختار را پیاده کرده‌اند وگرنه این همه آدم چطور توی این خیابان‌ها جا شده‌اند؟
فکر کردم اگر زن‌ها را به راهپیمایی راه نمی‌دادند چقدر خوب می‌شد. جمعیت بدون زن و بچه‌ها کم‌تر از نصف می‌شد و آن وقت این همه زن در این گرما ظلم راه رفتن را تحمل نمی‌کردند. واقعا باید همه مردهای ایران به خاطر ظلم به زنان تحریم شوند حتی اگر از قبل تحریم شده‌اند باید مجدد تحریم شوند و گروسی ابراز نگرانی شدید کند.
خلاقیت مردم در پلاکارد و پوستر ستودنی بود. کاش این افراد برای انقلاب ۱۴۰۱ ایران با ما همراهی می‌کردند. ترامپ و نتانیاهو در همه عکس‌ها و پوسترها غصه‌دار و بدبخت بودند.
مردم جوری در دفاع از هسته‌ای و موشک شعار می‌دادند انگار همه شان یا اورانیوم غنی کرده‌اند یا متخصص هوا فضا هستند، چه معنی دارد انقدر آدم به نظر مردم بها بدهد؟
در آخر گزارشم مجدد نوشتم که جمهوری اسلامی با هوش مصنوعی و آرشیو سال‌های بعد از انقلاب و واردات نیروی انقلابی یمنی، عراقی و لبنانی سعی در حفظ نظام متزلزل خود دارد. البته ما هم برای دادن آمار صحیح به مخاطب معمولا آمار اعلام شده رژیم را چند صفر کم‌تر به مردم می‌گوییم، آخر صداقت برای ما حرف اول را می‌زند.