روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
صحبتش موهبتی دان و شدن انعامی

ای صاحب فال!
درست است که ماه رمضان می‌توانی تا نصفه شب بیدار بمانی، از آن ور تا لنگ ظهر بخوابی و غرغر هم نمی‌شنوی؛ درست است که منوی افطار بسیار متنوع است و می‌توانی شکمت را حسابی پرورش بدهی؛ درست است که موقع افطار و سحر هی تلویزیون روشن می‌کنی و در عین ناباوری، برنامه‌های خوب می‌بینی؛ اما به همین‌ها بسنده نکن.
روزه این ماه را مثل رفیق و مهمانت بدان که به‌خاطر آمدنش کسی به تو گیر نمی‌دهد و همه با تو به زبان مهربانی و عطوفت حرف می‌زنند. وگرنه اگر شوال بود و با زبان بی‌روزه می‌خواستی تا ساعت سه صبح در فجازی ول بچرخی، حسابت با کرام الکاتبین بود!
به خاطر این مهمان عزیز است که سفره پر است از این همه خوراکی متنوع و برکت از دیوارها و لوسترهای خانه سرازیر است. وگرنه جمادی‌الثانی دیگر از این خبرها نیست و با این وضع اقتصادی باید همان نان و رب سق بزنی.
تلویزیون هم که به خاطر این مهمان عزیز، چهار تا برنامه دیدنی پخش می‌کند. وگرنه ۱٠-۱۲ روز بعدش بزنی، همه شبکه‌ها یا راز بقا دارند یا تبلیغات بازرگانی یا برنامه گفتگومحور.
خلاصه ای صاحب فال، قدر این مهمان و رفیقت را بدان؛ برو با شکم خالی، چهار تا دعا بخوان، روی اخلاق داغونت کار کن و از این رفیق، نهایت کمک را بگیر. وگرنه شیطان که آزاد شود، باز می‌آید و زودتر با ماه بعدی رفیق می‌شود و تازه اول بدبختی‌ات است.