اولین برنامه‌هایی که ما در حوزه استندآپ دیدیم خیلی قبل تر از آن که حتی با مفهوم این کلمه آشنا شویم، سی دی هایی بود که در دهه هشتاد اجراهای حسن ریوندی و حمید ماهی صفت برایمان به نمایش می‌گذاشتند. پس از آن دیگر خبری از یک برنامه مستقل استندآپ نبود. البته در این فاصله نسبتا طولانی برنامه‌های زیادی در بخش‌های مختلفی که داشتند به استندآپ نیز می‌پرداختند و ما را بیشتر با آن آشنا کردند.
یکی از برنامه‌های جدیدی که اخیرا از شبکه نمایش خانگی پخش می‌شود استندآپ ابوطالب محصول پلتفرم فیلم‌نت است. از این برنامه که شنبه شب‌ها پخش می‌شود تاکنون چهار قسمت گذشته است. تهیه کننده این برنامه نیز رامبد جوان است؛ کسی که در مسابقه خنداننده شو برنامه خندوانه، ابوطالب حسینی و چندین کمدین با استعداد دیگر را به نوعی کشف کرد.
هر قسمت برنامه استندآپ ابوطالب حدود ۳۵ دقیقه است که اگر تیتراژها و تبلیغات را از آن کم کنیم تقریبا ۳۰ دقیقه استندآپ خالص می‌ماند. اجرای استندآپ در این زمان طولانی به طوری که بتواند از مخاطب هم خنده بگیرد کار سختی است که ابوطالب تا حدودی از پس آن برآمده است. اما در اجرای استندآپ چیزهایی مهم‌تر نسبت به خنده گرفتن از مخاطب هم وجود دارد.
اینکه به مخاطب داخل سالن که آمده برنامه تو را به صورت زنده ببیند توهین کنی یا مسخره‌اش کنی، اسمش هرچیزی که باشد طنز نیست؛ حتی اگر خود شخصی که مورد توهین یا تمسخر واقع شده به کار تو بخندد. آقای ابوطالب کاش می‌دانستی معنای کنار مردم بودن همین است که در شوخی‌هایت احترام مخاطب را نگهداری نه اینکه در فضای مجازی پستی بگذاری که هیجاناتش فوران کند و دست به کاری بزند که هم به ضرر خودش است و هم به ضرر سایر مردم.
ابوطالب حسینی خوب با خاطرات نوستالژیک ایرانیان دهه شصت و هفتاد آشنایی دارد و در این چهار قسمتی که پخش شده خوب از این موضوع استفاده کرده است اما بی هدفی که او در متن اجرا دارد باعث شده این کار عبث باقی بماند و به نتیجه مثبت منجر نشود تا مخاطب درسی بگیرد و حالش خوب شود. البته از شخصی که در فضای مجازی اعتراف می‌کند “حتی امیدوار نیست مردم خوب باشند” این که توقع داشته باشیم نه تنها در روزهای بد که حتی در روزهای عادی با هنرش حال مردم را خوب کند توقع زیادی است. کاش یکی به این استعداد یاد می‌داد که استندآپ فقط توانایی خنداندن نیست و چیزهای دیگری هم نیاز دارد.