معده من

همان همیشگی

یک توافقِ نصفه‌نیمه

دنیا در تماشای این نمایشِ بی‌انتها که در آن، هر «جنگ» فقط مقدمه‌ای برای یک «مذاکره»، و هر «مذاکره» تنها فرصتی برای ظرفیت‌سنجی «جنگِ بعدی» است.

در گِل مانده

فال واعظ قزوینی

تن واعظ را نلرزان

کسی که بعد از دو بار مورد حمله واقع شدن وسط مذاکره نفهمیده که مذاکره بد است، طبیعیه تفاوت حافظ شیرازی و واعظ قزوینی را هم متوجه نشود.




عنوان