هشدار لو رفتن داستان فیلم
فیلم کفایت مذاکرات ساخته سهیل موفّق، به نویسندگی حمزه صالحی و تهیه‌کنندگی ابراهیم عامریان فیلمی بود که در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد و همان زمان هم بحث و انتقادات فراوانی مطرح شد که چرا چنین فیلم ضعیف و بی‌کیفیتی باید در جشنواره فیلم فجر حضور داشته باشد؟ نوشتن از فیلم کفایت مذاکرات کمی سخت است، البته نه از این بابت که فیلم خوبی است و لایه‌های مختلفی برای بررسی دارد، خیر؛ از این بابت که این فیلم آنقدر ضعیف، پوچ و بی‌محتواست که اصلاً معلوم نیست از چه چیز آن باید سخن گفت؟
فیلم اصلاً فیلم‌نامه ندارد، فقط یک ایده‌ی یک‌خطی ساده است که حتّی از پس روایت درست همین ایده‌ی یک‌خطی هم عاجز است. داستان نداشته‌ی فیلم از این قرار است که یک شخصیت آویزان و آس و پاس (با بازی محسن کیایی) پس‌از‌مدّتی از ترکیه برمی‌گردد و در خانه‌ی خواهر و شوهرخواهرش (با بازی رؤیا میرعلمی و مهران غفوریان) ساکن می‌شود. بعداً طی یک سری اتّفاقات الکی و فیلم‌ پُرکن این شخصیت‌ها با خانواده‌ای پول‌دار (با بازی قدرت الله ایزدی و حدیث فولادوند) آشنا می‌شوند که بچه‌دار نمی‌شوند و حاضرند برای اجاره رحم پول خوبی بپردازند و حالا شخصیت‌های اصلی فیلم به دختر تنها و بی‌پولی که در همسایگی‌شان زندگی می‌کند (با بازی المیرا دهقانی) پیشنهاد می‌دهند در ازای دریافت این پول رحم خود را اجاره دهد.
فیلم پر است از داد‌و‌بیدادهای بیخودی، شوخی‌ها یا بهتر است بگوییم مزه‌پرانی‌های لوس و مسخره و در بعضی مواقع جنسی، بازی‌های کلیشه‌ای و موقعیت‌های تکراری و بی‌ربط که در کنار هم شده‌اند یک فیلم بی‌سر و ته و حوصله‌سربر که نه حرفی برای گفتن دارد و نه کمدی خوبی برای خنداندن مخاطب؛ نه تنها هیچ انسجامی بین موقعیت‌های مختلف فیلم دیده نمی‌شود، بلکه هیچ منطق روایی پشت اتفاقات فیلم وجود ندارد؛ در این فیلم همه‌چیز اتّفاقی است.
طبیعتاً از چنین فیلمی نمی‌شود انتظار یک پایان‌بندی خوب و منطقی هم داشت. فیلم بدون هیچ نتیجه‌گیری خاصی ناگهان به پایان می‌رسد، گره‌ای باز و مشکلی حل نمی‌شود. خیلی ناگهانی و بدون هیچ دلیل خاصی شخصیت پدر دختر (با بازی محمدرضا داوودنژاد) متحوّل می‌شود و دخترش را می‌بخشد؛ دو شخصیت زن اصلی فیلم با ماشین تصادف می‌کنند و به شکل معجزه‌آسایی نجات پیدا می‌کنند و سازندگان فیلم تصمیم می‌گیرند همینجا قصه‌ی نداشته‌ فیلم را تمام کنند.
فیلم کفایت مذاکرات بدون این‌که هیچ داستان و دغدغه‌ای داشته باشد، می‌خواهد صرفاً با تکیه بر بازیگران شناخته‌شده و نیز کمدی مبتذل مخاطب جذب کند، اما مخاطب بعد از تماشای فیلم حتّی از دیدن چهره‌های معروف و توانمند هم ناامید می‌شود و بازی‌های ضعیف و پایین‌تر از سطح انتظار بازیگران حتّی مخاطبی را که برای دیدن آنان آمده سرخورده می‌کند و احتمالاً تنها چیزی که برای مخاطب باقی می‌ماند حسرت پول و وقتی است که صرف این فیلم کرده است.