کاراکترها به‌ غایت کودن و فرصت‌طلب، یک شخصیت تقریباً فهمیده اما توسری خور و بدبخت که وسط این کودن‌ها گیرکرده و چاره‌ای جز تحمّل آن‌ها ندارد و در مواجهه با این افراد تنها واکنشی که می‌تواند نشان دهد این است که چشم‌هایش را گرد کند و با استیصال به یک نقطه خیره شود (نقشی که تا پیش از این بر عهده‌ی سیامک انصاری بود)

کمدی سعید پیردوست از آن جنس کمدی‌هایی نبود که با داد و شکلک و اغراق بخواهد تماشاگر را بخنداند. خنده از دلِ احساس صمیمیت مخاطب با او بیرون می‌آمد.

ایرانی‌هایی که مدیری نشان داده فقط زبانشان فارسی است و اسم فرودگاهی که می‌خواهند از آن مهاجرت کنند در تهران است. همین! محض رضای خدا حتی یک نشانه دیگر برای ایرانی بودن این آدم‌ها نمی‌بینیم و تیر آخر را هم به پلیس ایرانی شلیک می‌کند.

سریال هیولا را با چشم‌پوشی از تکرار­‌های حوصله سر بر و آب‌بندی فیلم و لوده‌بازی­‌های کمدی اغلب سکانس‌ها، می‌­توان یک سریال طنز نامید چرا که رندی زیرکانه‌­ای در کنایه‌های تلخ و نیش­دار به هرآنچه نقد دارد را حفظ کرده است.