وطن

دوانده ریشه در این خاک و باکی اصلا نیست
در این میانه دو شاخه، تبر شود حتی

پای تازه

می‌فروشد توی پیج خود لباس پادشاه
تا ز عریان‌شاپ گیرد چند «کا»ی تازه‌ای

اغتشاشیدن

مادرِ ماست میهن و ننگ است
مادرِ خویش را خراشیدن

سرازیری

توی «کاراکاس» دیدی آن عقابِ ظلم را
چشمِ خود را بستی و گوشِ که را کَر می‌کنی؟!